Praca w pojedynkę i samotność, o której nikt nie mówi

Trzeci rok na swoim, robota idzie dobrze, zarabiam więcej niż na etacie. A jednak ostatnio zorientowałam się, że przez cały tydzień nie rozmawiałam z nikim poza klientami i kasjerką.

Ktoś to zna? Bo w poradnikach o pracy zdalnej piszą o produktywności, a o tym nikt.

Znam bardzo dobrze. Dwadzieścia lat na swoim i pierwsze pięć było pod tym względem najgorsze.

U mnie pomogło coś banalnego: stały punkt w tygodniu poza domem. Wtorkowe śniadanie z kolegą z branży, od lat to samo miejsce, ta sama godzina. Nawet jak nie mamy o czym gadać, to idziemy.

u mnie to samo tylko ze silownia. nie chodzi o sport tylko o to ze widze te same twarze 3 razy w tygodniu i zamieniam z kims 5 zdan

brzmi zalosnie ale robi ogromna roznice

Nie brzmi żałośnie, brzmi jak coś, co powinnam zrobić.

Ja poszłam w drugą stronę i zaczęłam brać projekty zespołowe, nawet jeśli płacą gorzej.

Raz na kwartał wchodzę w coś, gdzie jest trzech, czterech ludzi i wspólny kanał do rozmowy. Przez sześć tygodni mam z kim gadać o robocie, potem wracam do swojego.

To nie jest optymalne finansowo i świadomie na to idę.

To trafne rozróżnienie i chyba u mnie zaczyna się przesuwać w tę drugą stronę.

Pani Basiu, proszę potraktować to jako sygnał, a nie jako wadę charakteru. Wielu z nas przez to przechodziło.

Osobiście zacząłem raz w miesiącu jeździć na spotkania branżowe, choć początkowo uważałem je za stratę czasu. Po roku okazało się, że to najlepiej zainwestowane popołudnia, i to nie z powodów zawodowych.

u mnie pomogl pies. serio

+1 do psa, wymusza wyjscie 3 razy dziennie i rozmowy z innymi wlascicielami na trawniku

Zaczynam widzieć wzorzec w tych odpowiedziach i to nie jest przypadek.